NaZ

27 Mart Perşembe. Programını cazdan yana zenginleştirmekle hayırlı bir iş yapan İş Sanat’ın o geceki konuğu, büyük caz şarkıcısı Cassandra Wilson’ı ağırlayan projesiyle saksofoncu David Murray ve Black Saint Quartet

Aba altından sopa gösteren gevrek tonlu saksofonuyla, geçmişteki günlerinin uzağında görünüyor David Murray bu projesinde. Heyecan ve hezeyanına yenilmeyen bir müzikal yaklaşım sergiliyor. Tonlar arası ustalıklı geçişleriyle sıkmayan, yormayan net bir dil kullanıyor.
Soyutlaşmadığı anlarda Cecil Taylor çizgisine yakın yürüyen piyanist Lafayette Gilchrist, takım elbise üzeri desenli bandanası ve topuklarına kadar uzanan saçlarıyla tecrübeli basçı Jaribu Shahid ve üstün özelliklere sahip enerjik davulcu Andrew Cyrille; çok parlak dörtlü.
İfadeci üsluptaki solosunun bitiminde, sınav kağıdını öğrencilerinin önünden toplayan bir öğretmen telaşıyla notaları kaldırıyor yerden ve “Cazın kraliçesi” diye seslenerek Cassandra Wilson’ı sahneye davet ediyor.


Albümden daha fazlası
Wilson, gülümseyen selamlamasıyla ayağındaki şıpıdıkları fırlatıveriyor önce, yalın ayakla rahat davranabilmek için; sözleri şair, yazar, sosyolog Ismael Reed tarafından yazılan “The Prophet of Doom” şarkısına girmeden. Yunan mitolojisinden yararlanarak yazılan parçada, davulcunun aksanı, geri vuruşlar ve ritmik oluşumun yanında önerdiği armonik blues paket göz kamaştırıyor. Murray, solosunu piyanonun ve basın ekstra notalarıyla paylaşarak köprü oluşturuyor, parçadaki swing ve blues detaylarını sertleştiriyor.
Cassandra, noksansız ve fazlasız bir otorite sergiliyor. İzleyici karşısında samimiyet disiplini ve ölçüsü övgüye değer; ne yılışık ne soğuk.
2007 tarihli, Cassandra Wilson’un David Murray ve Black Saint Quartet’e eşlik ettiği “Sacred Ground” albümünde olmayan vokalli parçalar çalıyorlar. Repertuvar farkı, ev sahipliği Murray tarafından yapılan bu proje konserini biraz daha ortak kılıyor. Murray melodik cümleler sıkıştırıyor doğaçlama sololarının arasına. Enstrümanıyla mikrofon arasındaki mesafeyi sürekli değiştirerek derinlik sağlıyor.


Salona korku salıyor
Albüme adını veren “Sacred Ground”, konserin en sıra dışı anlarına tanıklık ediyor. Yoğun kültürel anlamlar içeriyor. Cassandra işini bitirip, sıra Murray’a gelince; kendi etkisine aldığı parçaları tekrar canlandırmaya koyuluyor. Ardından Wilson’ın Afro-Küban melodiler altında acı ve saldırganlık içeren inlemeleriyle nefes kesici bir hal alıyor parça.
World Saxophone Quartet günlerine yakınlık gösteren parçanın derin ve icra açısından karmaşık bir yapısı var. Özellikle ahenksiz vokaller üzerine kurulu bölümü ve piyanistin kasvetli solosu, sinemanın siyah beyaz günlerinden kalma bir Lon Chaney filmi kadar korku salıyor salona. Ardından hep birlikte ana temaya dönüyor ve bitiriyorlar parçayı. Parça aralarında çıkışta satılan albümlerin anonsunu ihmal etmiyor Murray.
Kendine has ses örgüsünü gösterdiği, coğrafyalardan bağımsız zaman-dışı bir soloyla öne çıkıyor davulcu Cyrille sıradaki parçada. Ağız, yanak şaklatmaları ve diz döverek soloya kattığı renkler, onun ne kadar esprili bir müzisyen olduğunu bir kez daha gösteriyor bize.
Shahid’in arşeli uzun bir solosuyla açtığı, ardından sazı bas klarnetiyle Murray’ın aldığı “Banished”, büyük buhran ve yeniden yapılanma döneminde binlerce siyahın kuzey ve orta batıda vahşice katledilmesini dramatik bir yapı içinde anlatıyor.
Yeniden sahneye gelen Cassandra, nefis bir “Body And Soul” yorumuyla yerlerine mıhlıyor salondakileri. Uzun yorumlar, uzun sololar ve uzun konser; nasıl geçiverdiğini anlamıyor insan iki dolu saatin. Bisi Reed’in sözlerinden bestelenen “Africa” dolduruyor. Ve perde... İyi akşamlar...

Alıntıdır.